Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

-->Οι προοπτικές απασχόλησης των νέων στην Ευρωπαϊκή Ένωση 
-->
ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ
ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

-->
Η
 Νεολαία αποτελεί το κύτταρο της κοινωνίας, επομένως ο χαρακτήρας της, καθορίζει την εικόνα στη μελλοντική κοινωνία. Μέσα από τη νεολαία ξεκινάει η δυναμική των ιδανικών για να συμπληρώσει τις κοινωνικές αδυναμίες. Παρά τις παραπάνω διαπιστώσεις η σημερινή νεολαία βάλλεται από την αβεβαιότητα και την ανεπάρκεια μιας κρίσης που δεν έχει μόνο οικονομικό, αλλά ιδεολογικό και πολιτικό χαρακτήρα.
Η θέση των νέων, σήμερα, είναι περισσότερο αμφισβητούμενη παρά ποτέ. Η κατάρρευση όλων των ιδεολογημάτων που πέρασαν τα 100 τελευταία χρόνια και η απουσία μιας νέας φιλοσοφίας έφερε τους ανθρώπους σε μια ιδεολογική φτώχια. Τα επαγγέλματα είχαν από μόνα τους μια εικόνα θεώρησης του κόσμου που χάθηκε, γιατί όποιο επάγγελμα κι αν επικαλεστούμε, θα βρεθούμε στο ίδιο οικονομικό, κοινωνικό και εργασιακό κενό.
Ο καθημερινός αγώνας για την επιβίωση διεξάγεται σε ένα αμφιλεγόμενο εργασιακό περιβάλλον, όπου οι κοινωνικές κατακτήσεις χάνονται στο βωμό της εργασιακής αβεβαιότητας. Μια μεσαιωνική ψυχολογία κυριαρχεί στην καθημερινή ανασφάλεια, χωρίς να καλύπτει τις ανάγκες των νέων.
Ο καθημερινός αγώνας ξεκινά από τη «μάχη» για ένα πτυχίο, ένα μεταπτυχιακό και ένα διδακτορικό, για να καταλήξει στην ανεργία. Οι ανάγκες έχουν περιοριστεί δραματικά, αφού πολλοί λίγοι κατορθώνουν να επιβιώσουν εύκολα, έξω από την πατρική  εστία. Το όνειρο μιας ανεξάρτητης κι αυτόνομης πορείας είναι πολύ μακρινό και η δημιουργία της ανεξάρτητης οικογένειας φαίνεται πολυτέλεια. Η αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης στο εξωτερικό μοιάζει συχνά η μόνη διέξοδος.
Αν θέλαμε να περιγράψουμε τις ανάγκες  των νέων πρέπει να τις ξεχωρίσουμε ανάμεσα σ’ αυτές που ονειρεύονται ξεκινώντας τις σπουδές και σ’ αυτές που αντιμετωπίζουν αναζητώντας εργασία. Η μια πλευρά έχει να κάνει με την επιθυμία, η άλλη πλευρά σχετίζεται με την πραγματικότητα. Η απόσταση ανάμεσα στα δυο είναι πραγματικά μεγάλη, διότι η θέση που βρίσκονται δεν τους αφήνει μεγάλα περιθώρια επιλογών.
Ο χώρος εργασίας επιβάλλει – πολλές φορές – να κρύψουν προσόντα για να πετύχουν ένα ελάχιστο εισόδημα, επειδή ο εργοδότης δεν θα προτιμήσει έναν προσοντούχο από έναν μη προσοντούχο, έτσι μειώνει το εργατικό κόστος στο ελάχιστο, σε μια εποχή που πολλές επιχειρήσεις κλείνουν. Ο φόβος της ανεργίας και η εργασιακή αβεβαιότητα αυξάνει τις απαιτήσεις και μειώνει τις αποδοχές.
Η έννοια της ανάγκης παίρνει πλέον τη σημασία του βιοπορισμού και χάνει την κοινωνική διάσταση του όρου. Ανάμεσα στην οικονομική και την κοινωνική ανεξαρτησία υπερισχύει η οικονομική  ανεξαρτησία στη βάση μιας ελάχιστης απολαβής που με δυσκολία θα καλύπτει το κόστος ζωής. Σ’ αυτό το σημείο δε μιλάμε για τίποτε λιγότερο από έναν κοινωνικό συμβιβασμό. Όταν ο νέος υποχρεώνεται να συμβιβαστεί έρχεται σε μια πολύ δύσκολη θέση, γιατί βιώνει τις υποχωρήσεις και χάνει το ‘όραμά’ του για το αύριο.
Αντιλαμβάνεται ότι μοναδική υπεραξία είναι ο αγώνας του για να καλύψει τις υποχρεώσεις του και να διατηρήσει τη θέση που έχει στο χώρο εργασίας, ένας αγώνας για σπουδές που έκανε στο παρελθόν μπαίνει στο περιθώριο ή στην καλύτερη περίπτωση αξιολογείται υποπολλαπλάσια, αφού κάποιοι άλλοι με τα ίδια ή και περισσότερα  προσόντα μπορούν να τον αντικαταστήσουν
Η λογική του αναλώσιμου περνάει εύκολα στη συνείδηση του εργαζόμενου, ιδιαίτερα σήμερα που η Κρίση μειώνει τις θέσεις εργασίας σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Οι επιλογές των νέων δεν έχουν να κάνουν με την αξία του εργατικού δυναμικού που κοστολογείται καθημερινά.
Οι όροι επένδυση – κίνητρο – απόδοση αποτελούν ένα χρυσό οικονομικό τρίπτυχο που καλύπτει τόσο την αγορά εργασίας όσο και τη επιμόρφωση του στελεχιακού δυναμικού σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Στην πραγματικότητα η νεολαία μπαίνει σε μια λογική που κινείται μέσα σε μονεταριστική αντίληψη και δεν έχει περιθώρια για κοινωνικές ευαισθησίες.
Η πολιτική της αγοράς επιβάλλει μια νέα ανελαστική λογική, γιατί η προσφορά εργασίας είναι μεγαλύτερη από τη ζήτηση και αυτό δίνει τη δυνατότητα για φτηνή και αποδοτική εργασία. Ανάμεσα στην ποιότητα και την ποσότητα η αγορά εργασίας προσφέρει ποιότητα στο μικρότερο κόστος. Η ιδεολογία αυτή ξεκινά από τη μικρή ηλικία με την προσπάθεια των γονιών να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους εφόδια για το μέλλον. Οι επιλογές της οικογένειας στρέφονται γύρω από δεξιότητες (υπολογιστές, ξένες γλώσσες κλπ ) και όχι τόσο γύρω από ζητήματα κουλτούρας. Η λογική της επένδυσης «γνώση» πρέπει να φέρει ένα καλό αποτέλεσμα «απόδοση».
Άρα το εργασιακό περιβάλλον επιβάλλει τη δική του λογική και ακόμη περισσότερο οδηγεί σε μια πιο εξειδικευμένη γνώση που οδηγεί τα πράγματα. Επιλογές που προσφέρουν μια σφαιρικότερη θεώρηση του κόσμου μπαίνουν στο περιθώριο, ενώ η πολιτιστική ταυτότητα μπαίνει μέσα στη λογική των reality shows, αναζητώντας ένα συγκεκριμένο αισθητικό μοτίβο, που επιλέγεται για λογαριασμό του κοινού.
Η σημερινή πραγματικότητα δεν έχει ινδάλματα (Τσε Κεβάρα, Μέρλιν Μονρόε, Μπίτλς κλπ), έχει την λογική μιας αντικειμενικής αξίας που θα εξαργυρωθεί σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή, γι’ αυτό πολλές φορές η αναζήτηση τέτοιων ηρώων όπως οι παραπάνω προσωπικότητες παίρνει διαχρονική αξία. Η σύγχρονη πραγματικότητα φαίνεται στείρα κι άδεια στα μάτια των νέων, ίσως γιατί όλα μπαίνουν κάτω από τη διαδικασία της αποδόμησης και η ίδια η κοινωνία μοιάζει περισσότερο ενοχική.
Μέσα σε τέτοια δεδομένα το κοινωνικό περιβάλλον μοιάζει σκληρό και το περιβάλλον εργασίας λιγότερο ανεκτικό.  Οι απαιτήσεις της αγοράς γίνονται πιο δύσκολες όσο τα οικονομικά μεγέθη μειώνονται, λόγω της κρίσης, και αυξάνονται τα επίπεδα της ανεργίας. Οι επενδύσεις μειώνονται ενώ το κόστος διαβίωσης ανεβαίνει. Ο νέος κόσμος επιλέγει να μειώσει τις απαιτήσεις του και προσπαθεί να βρει δουλειά με κάθε υποχώρηση. Σε μια δαρβινική πραγματικότητα, όπως την περιγράψαμε παραπάνω, οι όροι για τη νεολαία είναι δυσανάλογοι και λειτουργούν σ’ ένα κλίμα ανασφάλειας.
Η ίδια η νέα γενιά έχει κάθε λόγο να αμφισβητεί τη λογική της δικής μας γενιάς, γιατί δεν αλλάξαμε τα δεδομένα και στηρίξαμε ένα σύστημα που οδήγησε τον κόσμο σε οικονομική, κοινωνική και πολιτική χρεοκοπία. Μεταγγίσαμε τα αδιέξοδα του μεσοπολέμου στη σύγχρονη κοινωνία και επιτρέψαμε στην απόγνωση να κυριαρχήσει. Η οικονομική κρίση αποτελεί το σάλπισμα για τον 3ο παγκόσμιο πόλεμο που έχει οικονομικά, ενεργειακά και οικολογικά χαρακτηριστικά, ενώ οι λαοί είναι θεατές σ’ ένα σενάριο πολυεπίπεδης εξαθλίωσης.
Αν θέλαμε να επιλέξουμε ένα δρόμο διεξόδου, αυτός θα είχε το χαρακτήρα μιας ριζικής μεταβολής της κοινωνίας και θα έθετε νέες δομές ανάπτυξης, εκμεταλλευόμενοι τη συσωρευμένη γνώση που επενδύθηκε στη νέα γενιά και παραμένει αναξιοποίητη, προς όφελος της ίδιας της κοινωνίας. Η ανάγκη των νέων βρίσκεται στη βάση της προσφοράς και της οικοδόμησης ενός κόσμου όπου όλοι έχουν τη δική τους θέση μέσα από τις επιλογές και την προσφορά τους.
Το περιβάλλον εργασίας αποτύπωσε τις παραμέτρους μιας λανθασμένης πορείας που οδήγησε το πιο υγιές κομμάτι της κοινωνίας στο περιθώριο, αλλά την ίδια στιγμή μεταβλήθηκε σε ένα θνησιγενές πεδίο οικονομικής παρακμής. Η νεολαία δεν μπορεί να συμβιβαστεί με αυτά τα δεδομένα, ούτε θα σταματήσει να αποζητά τις διεξόδους που θα βγάλουν τον κόσμο έξω από τη σημερινή κατάσταση.
Ανάμεσα στην επιλογή του συμβιβασμού και της ανάπτυξης οι νέοι επιλέγουν το δεύτερο και υποχρεώνουν όλους εμάς να κάνουμε το άλμα προς το μέλλον. Πέρα από τις ανάγκες της αγοράς υπάρχει και η ανάγκη της κοινωνίας και η κοινωνία βασίζεται στα πρόσωπα και όχι στους αριθμούς. Οι αριθμοί αντιγράφονται, οι άνθρωποι είναι μοναδικοί. Η εργασία μπορεί να πάρει πολλές μορφές, αλλά μόνον η ανθρώπινη παρουσία μπορεί να της δώσει όραμα για ένα καλύτερο αύριο.
  Η βασική ανάγκη των νέων είναι το όραμα που δεν υπάρχει για να κινητοποιήσει τις υγιείς παραγωγικές δυνάμεις. Η σημερινή πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη δεν αφήνει πολλά περιθώρια για να πιστέψουν σε μια διαφορετική προοπτική, ενώ την ίδια στιγμή η Ευρώπη χάνει την πολιτική της σημασία μέσα στους ευρωαμερικανικούς σχεδιασμούς.
Τη στιγμή που η νεολαία βάλλεται από την ανεργία και προσπαθεί να ορθοποδήσει, δεν μπορεί να λειτουργήσει  όλη αυτή η χημεία που θα διαμόρφωνε ένα όραμα. Ας μην ξεχνάμε ότι το «περιβάλλον εργασίας» εκφράζει την πολιτική ταυτότητα της  εποχής του και οι σημερινές συνθήκες αναιρούν τις κατακτήσεις του παρελθόντος. Επομένως όχι μόνο δε μπορούμε να μιλήσουμε για πρόοδο, αλλά οδηγούμαστε σε συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα.
Αυτή η δραματική αλλαγή μοιάζει με κοινωνική ασθένεια που δημιουργεί πολλά προβλήματα ανάμεσα στους λαούς, αλλά κυρίως ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες. Οι νέοι εισπράττουν αυτή την πραγματικότητα και προσπαθούν να βρουν διέξοδο, γνωρίζοντας εκ προοιμίου ότι ο αγώνας για επαγγελματική αποκατάσταση δεν οδηγεί πάντοτε στην επιτυχία. Το εργασιακό περιβάλλον αποτυπώνει πάντοτε τα περιθώρια ανάπτυξης της κοινωνίας. Αυτό σημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση οι ρυθμοί ανάπτυξης της κοινωνίας έχουν άμεση σχέση με τους δείκτες ανεργίας και δείχνουν τη δυνατότητα αξιοποίησης του εργατικού δυναμικού.
Μέσα σε αυτά τα δεδομένα εμφανίζονται τα κοινά μέτρα ανάπτυξης διαφορετικών χωρών, που δεν είναι πάντοτε αποδοτικά, γιατί δεν λαμβάνουν υπόψη τους τις διαφορετικές ανάγκες των λαών. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα γινόταν αντιληπτό ότι υπάρχουν διαφορετικοί ρυθμοί ανάπτυξης ανάμεσα στις χώρες του ευρωπαϊκού βορρά και του ευρωπαϊκού νότου. Αντίθετα, όλα βαίνουν σε μια ισοπεδωτική λογική, όπου όλοι αγωνίζονται να πετύχουν κάποιους δείκτες ανάπτυξης, χωρίς αυτό στην ουσία να είναι εφικτό. Έτσι οι λαοί μπαίνουμε στη λογική μιας αντιπαλότητας, κάτι που εισπράττει και η νεολαία, χωρίς αυτό να είναι το ζητούμενο, αλλά παραμένει μια λάθος εκτίμηση σε επίπεδο εντυπώσεων.
Η νεολαία της Ευρώπης βρίσκεται στο κέντρο όλων αυτών των εξελίξεων και εισπράττει, καθημερινά, μηνύματα που αποτελούν την εικόνα του προβλήματος που δημιούργησαν οι παλαιότερες γενεές. Στην ουσία, γίνεται αποδέκτης της αποδόμηση μιας ευρωπαϊκής ιδέας, που δεν έχει καμιά σχέση με την αλληλεγγύη που περιέγραψε κάποτε το ευρωπαϊκό όραμα. Είναι αλήθεια ότι η Ε.Ε. ήταν η εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, κάτι που λειτούργησε σε συνθήκες μιας άλλης εποχής. Η σημερινή Ευρώπη έχει να αντιμετωπίσει πολύ πιο σύνθετα προβλήματα, που είναι αποτέλεσμα θεαματικό αναλάβουν που συμβαίνουν στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό.
Οφείλουμε να σημειώσουμε, ότι τα βασικά ζητήματα που απασχολούν την ανθρωπότητα είναι πάντοτε τα ίδια, όμως η εξέλιξη της κοινωνίας δημιουργεί διαφορετικές συνθήκες που κάνουν τα ίδια ζητήματα να φαίνονται δυσκολότερα και αυτό κάνει ακόμα πιο δύσκολο τον αγώνα της νεολαίας. Το περιβάλλον εργασίας γίνεται όχι μόνο πιο απαιτητικό, αλλά και εντελώς διαφορετικό απ' ό,τι ήταν στο παρελθόν. Οι απαιτήσεις δεν αφορούν μόνο την αλλαγή στον τρόπο δουλειάς, αλλά επιβάλλουν - πολύ περισσότερο - αλλαγή στον τρόπο σκέψης.
Κάτι τέτοιο έχει σχέση με την πορεία του πολιτισμού και τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων· ένα παράγοντα που αν το σκεφτούμε λίγο περισσότερο θα αντιληφθούμε ότι μας περιμένουν θεαματικές αλλαγές. Το ζήτημα είναι αν οι αλλαγές αυτές θα μας οδηγήσουν σε άρση των κοινωνικών κατακτήσεων ή αντίθετα σε ένα άλμα που θα φέρει την κοινωνία αρκετά βήματα μπροστά. Η κατάσταση που διαμορφώνεται μέσα από την «οικονομική κρίση» αφήνει ένα πλήγμα σ' αυτό που ονομάζουμε ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, διότι στην πραγματικότητα προσπαθεί να επιβάλει ένα ενιαίο μέτρο ανάπτυξης, κάτι που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες ούτε της ευρωπαϊκής οικογένειας, ούτε των άλλων χωρών που βρίσκονται γύρω απ' αυτό το βιογραφικό χώρο που ονομάζουμε Ευρώπη. Είμαστε, όμως, υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουμε τη σημερινή κατάσταση με τέτοιον τρόπο που να δίνει διέξοδο στην νεολαία και αυτό μπορεί να γίνει μόνον αν κοιτάξουμε το μέλλον του κόσμου στα μάτια.
-->
ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΚΑΤΣΑΡΟΣ
                                   Ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Συμμαχίας

                                          Ταχ. Δ/νση: Λιβαδιά Σερρών, Τ.Κ. 62055

            Στοιχεία επικοινωνίας:

Τηλ.: 2327110024 & 6976915473     
Φαξ: 2327110024
Ταχ. Δ/νση: Λιβαδιά Σερρών, Τ.Κ. 62055
               Ιστότοπος:



YouTube:
               Το κανάλι του χρήστη christos411970
Profile on Face book!
Χρήστος Α. Κατσαρός
-->
Διαβάστε κι αυτά, είναι σχετικά:
Σχετικοί Δικτυακοί Τόποι:  

Από Chris Sintiki 
  -->
Προβάλλετε ή σχολιάστε την ανάρτηση

Σχόλιο που έχει ταυτότητα χρήστη δημοσιεύεται χωρίς λογοκρισία, αρκεί πάντα η κριτική αυτή να είναι κόσμια.

Ζητώ την κατανόηση σας!!!  Από τους ανώνυμους χρήστες, οι οποίοι ως συνήθως αβασάνιστα και χωρίς προσωπικό κόστος γίνονται αμετροεπείς υβριστές.

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Το πιο δημοφιλές τραγούδι όλων των εποχών


-->
Εμείς είμαστε πια οι πρωταθλητές για απόψε 

-->°_██_**./ \ .˛* .˛.*.* * *Ευτυχισμένος˛. (´• ̮•)*˛°*/..\*˛.* ˛_Π_____. * ˛*ο καινούργιος.°( . • . ) ˛°./• ' ' •\.˛*./______/~*. ˛*.˛* ˛. *Χρόνος*(...'•'.. ) *˛╬╬╬╬╬˛°.|田田 |門|╬╬╬╬╬*Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου ,Χαρούμενο ,Ευτυχισμένο και δημιουργικό με υγεία το 2012 !!♥♥♥!!♥♥♥!!♥♥♥!!♥♥♥!! 
-->

Όταν γεννήθηκες όλοι νόμιζαν ότι έβρεχε....κανένας δεν κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν βροχή αλλά, τα δάκρυα του θεού που έβλεπε ότι χάνει το πιο όμορφο και ξεχωριστώ αγγελάκι του... εσένα...  ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΣΟΥ ΕΟΡΤΗ ΣΟΥ ΕΥΧΩΜΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΟΝ/ΗΝ ΠΡΙΓΚΗΠΑ/ΗΣΣΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΟY!!!!!!!!!!

-->Many wishes for your name day/by Chris sintiki-(Queen)We are the champions, live 1982 http://youtu.be/9mObTKQEOTQ



-->

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, από τα βάθη της ύπαρξης μου, για τις ευχές και τις προσευχές σας, στην ονομαστική μου εορτή! Ο χριστός , να είναι πάντα αρωγός στην ευλογημένη ζωή σας!!!! Ανταποδίδω με όλη μου την αγάπη………..


Καλά Χριστούγεννα...Καλές Γιορτές....Καλή χρονιά και προπαντός γεμάτη υγεία. Στο σώμα, στη ψυχή, και στο πνεύμα. Εύχομαι σε όσους γιορτάζουν να έχετε υγεία αγάπη και ευτυχία και ότι επιθυμείτε. Να είστε όλοι καλά.

  Στις δύσκολες συγκυρίες που ζούμε, εμείς επιμένουμε να είμαστε αισιόδοξοι & να εργαζόμαστε για ένα καλύτερο Αύριο !
Εύχομαι όλες οι ευχές σας για το 2012 να ευοδωθούν..

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!! 

--> -->

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Αν είχε ο σκαντζόχοιρος μαξιλάρι θα γίνει και ο Αχιλλέας φίλος μου! 3/11/11

--> --> -->
-->Θα είχε ενδιαφέρον και να παρακολουθώ την ανατροφή ενός σκαντζόχοιρου. ….. άλλο είναι το σημαντικό η νόηση τους θα γίνει πολύ πιο συνειδητοποιημένη ….. είτε την κοπανάς με ένα μαξιλάρι ή δεν ηχεί, δεν αντιδρά σε τίποτα. …

Σήμερα, λέω να σας πω πώς γνώρισα τον φίλο μου το σκαντζόχοιρο.
Μια μέρα, που είχε πολύ ωραίο καιρό, σκέφτηκα να βάψω  το σπίτι μου. Κάποια στιγμή, κουράστηκα κι είπα να σταματήσω, να ξεκουραστώ λιγάκι. Κατέβηκα κάτω και πήγα να καθίσω σ’ ένα σκαμνάκι.
«Ω
ωωχχ…» έβγαλα μια κραυγή μόλις κάθισα και βρέθηκα πεσμένος στο χώμα.
Γυρίζω στο σκαμνί  και τί να δω!  Ένας σκαντζόχοιρος!  «Τί θες εδώ;» του λέω αγριεμένος.

« Δεν φτάνει πού κάθισες επάνω μου, αγριεύεις κι από πάνω», μου απάντησε ό σκαντζόχοιρος. «Και τι θα πει τι θέλω; Βγήκα να βρω φαΐ για τα παιδιά μου και να κάνω καμιά βόλτα».
«Με συγχωρείς,  που  κάθισα πάνω σου»,  του είπα, «πάμε μαζί βόλτα;» τον ρωτάω.
«Και δεν πάμε», μου λέει ό σκαντζόχοιρος.

Αφού κάναμε, λοιπόν, μια μικρή βόλτα, καθίσαμε σ’ ένα ζαχαροπλαστείο για να τον κεράσω κάτι. Εκεί, όμως, που ετοιμαστήκαμε να φάμε το γλυκό μας, να ‘σου ένας κύριος που με ρωτάει αν μπορεί να καθίσει μαζί μου γιατί δεν έχει άλλο άδειο τραπεζάκι, και πριν προλάβω να του πω ότι στην καρέ­κλα ήταν ο σκαντζόχοιρος που δεν τον είχε δει,  εκείνος κάθισε αμέσως και: «Ουάου…»,  άφησε μια κραυγή και πετάχτηκε στον αέρα. Πήρα τον φίλο μου τον σκαντζόχοιρο κι  έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα.
Πήγαμε σ’ ένα πάρκο που ήταν εκεί κοντά και καθίσαμε κι οι δυο σ’ ένα παγκάκι. Είμαστε πολύ στενοχωρημένοι μ’ αυτό πού έγινε και καθόμαστε σκεφτικοί. Κι  εκεί πού καθόμαστε να  ‘σου κι  ένα παιδάκι πού κρατούσε ένα μπαλόνι, κι ερχόταν να κάτσει στο παγκάκι.

«Πρόσεχε παιδί μου» του φωνάζω, «μην πλησιάσεις το σκαντζόχοιρο γιατί μπορεί
 να σκάσει το μπαλόνι σου και να τρυπη­θείς κι  ο  ίδιος».
Γυρνάω να πω στο σκαντζόχοιρο να προσέχει, αλλά το παγκάκι ήταν άδειο. «Μπα! Πού να πήγε», λέω κι άρχισα να ψάχνω.
Κάποια στιγμή εκεί που έψαχνα, ακούω κλάματα. Κοιτάζω καλύτερα και βλέπω το φίλο μου το σκαντζόχοιρο να κλαίει.
Έγινα μικρός και τον πλησίασα. «Τι έχεις» τον ρωτάω.
«Δεν μ’ αρέσει να κάνω τον κόσμο να πονάει. Τρύπησα εσένα, τρύπησα τον κύριο στο ζαχαροπλαστείο και πριν λίγο σ’ άκουσα να λες στο παιδάκι να προσέχει μην το τρυπήσω.  Δεν αισθάνομαι καλά. Νομίζω πως πρέπει να πάω σε σκαντζοχοιροψυχοαναλυτή. Νοιώθω τρομερές ενοχές γι’ αυτό που είμαι. Θέλω να φανώ χρήσιμος σε κάποια άνθρωπο».
«Ε, λοιπόν, πάμε στη θεια μου την
  Ελένη, τη μοδίστρα», του λέω «κι εκεί κάτι μπορεί να καταφέρεις».
Σε λίγο έφτασα στο σπίτι της Θείας μου της Ελένης. «Κοίτα τι σου έφερα», της λέω, κι αφήνω το σκαντζόχοιρο στο τραπέζι.

«Ά, τί ωραία»,  φώναξε εκείνη, «μαξιλαράκι για καρφίτσες». Και πριν προλάβω να της πω ότι δεν είναι μαξιλαράκι για καρφίτσες, αλλά της τον έφερα για μπιμπελό, εκείνη απλώνει το χέρι της στο σκαντζόχοιρο  κρατώντας μια καρφίτσα, και του την μπήγει στην πλάτη. «Ωχ», βάζει μια φωνή ο σκαντζόχοιρος αυτή τη φορά, μόλις ένοιω­σε το τσίμπημα. «Πάμε να φύγουμε από ‘δω.  Είπαμε να φανώ χρήσιμος», μου λέει ό σκαντζόχοιρος, «αλλά όλα έχουν ένα όριο! Όχι κι έτσι! Με βρήκατε μικρό και με παιδεύετε»!
«Έχεις δίκιο», του λέω, «αλλά δεν την πρόλαβα». Σε λίγο βρεθήκαμε καθιστοί στα σκαλάκια του σπιτιού της θείας μου. «Αχ, τί να κάνω τώρα; Θέλω μια φορά να κάνω κάτι για έναν άνθρωπο».
«Έλα», του λέω χαμογελώντας πονηρά, «κάτι σκέφτηκα. Θα πετάξουμε σε μια μακρινή χώρα στις Ινδίες,  κι εκεί θα δεις ότι μπορείς  να είσαι χρήσιμος. Έτσι θα σου φύγουν όλες οι ενοχές που τσίμπησες  ανθρώπους, γιατί αν συνεχίσεις έτσι θα σου πέσουν όλα τα αγκάθια από την πλάτη σου και θα μείνεις… φαλακρός!»


Σε λίγο έφτασα πετώντας στις  Ινδίες, με το σκαντζόχοιρο στην πλάτη μου, και έψαχνα να βρω κανέναν φακίρη, πράγμα που δεν άργησε και πολύ να γίνει.



«Σας παρακαλώ, κύριε  φακίρη», του λέω, «εσείς που έχετε μάθει να ξαπλώνετε σε κρεβάτια με καρφιά αντί για στρώμα, μήπως μπορείτε να κάνετε σκαμνάκι το φίλο μου τον σκαντζόχοιρο από ‘δω και να κάτσετε  επάνω του;»
«Χα, χα, χα… Σκαμνάκι από σκαντζόχοιρο! Δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ αυτό», είπε, κι αμέσως κάθισε με όλο του το βάρος πάνω στον σκαντζόχοιρο.  «Ααααχ… Τι ωραία»!» Έκανε ο φακίρης, σαν να καθόταν πάνω σε μαξιλάρι από πούπουλα, κι ένα χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του!


«Είδες» λέω στον σκαντζόχοιρο, «ότι υπάρχουν άνθρωποι πού δεν τους πονάς και τους είσαι και χρήσιμος»;
«Θα μου τον αφήσετε για σκαμνάκι», με ρώτησε με λαχτάρα ο φακίρης.
«Α, όχι», είπα εγώ, «τον περιμένουν η γυναίκα του και τα παιδάκια του». Κι ο φακίρης ανασηκώθηκε λυπημένος. Πήρα τον σκαντζόχοιρο  και φύγαμε. Κι όταν γυρίσαμε πίσω στο σπίτι μου, μου λέει: «Αχ, ξαλάφρωσα. Παραμυθά, είσαι αληθινός φίλος».
Κι  από τότε, ο σκαντζόχοιρος κι  εγώ γίναμε δύο καλοί φίλοι.
Καλό βράδυ.



-->

Αν είχε ο σκαντζόχοιρος μαξιλάρι θα γίνει και ο...φίλος! http://youtu.be/JCDL5Axe0kY

 




-->
Διαβάστε κι αυτά, είναι σχετικά:
Σχετικοί Δικτυακοί Τόποι: 

 

-->
Προβάλλετε ή σχολιάστε την ανάρτηση
 Σχόλιο που έχει ταυτότητα χρήστη δημοσιεύεται χωρίς λογοκρισία, αρκεί πάντα η κριτική αυτή να είναι κόσμια.

Ζητώ την κατανόηση σας!!!  Από τους ανώνυμους χρήστες, οι οποίοι ως συνήθως αβασάνιστα και χωρίς προσωπικό κόστος γίνονται αμετροεπείς υβριστές.