ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ;

Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki) Αρθρογράφος - Διεθνής αναλυτής

Στις 17 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε η πρώτη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας.

Ως γνωστόν το Σύνταγμα ορίζει ότι μπορούν να γίνουν μέχρι και 3 ψηφοφορίες ∙ κατά την πρώτη και δεύτερη ψηφοφορία ο υποψήφιος Πρόεδρος πρέπει να λάβει τις θετικές ψήφους των 2/3 των Βουλευτών, δηλαδή 200 ψήφους, ενώ κατά τη 3^η ψηφοφορία ορίζει ως προβλεπόμενο όριο τα 3/5 του σώματος του Κοινοβουλίου, τουτέστιν 180 θετικές ψήφους. Σε αντίθετη περίπτωση, η Βουλή αυτομάτως διαλύεται και προκηρύσσονται εθνικές εκλογές. Μετά τον ορισμό της νέας Κυβέρνησης ορίζεται νέα ψηφοφορία κατά την οποία εκλέγεται Πρόεδρος Δημοκρατίας με σχετική πλειοψηφία 151 ψήφων, όσων δηλαδή χρειάζονται για να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης και μία κυβέρνηση.

---

Ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του κυρίου Δήμα για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας και επισήμανε μάλιστα ότι δεν θα αλλάξει το πρόσωπο του υποψηφίου Προέδρου σε καμία από τις τρεις ψηφοφορίες. Είναι όμως ο κύριος Δήμας ο άνθρωπος που θα καταφέρει να συσπειρώσει γύρω του 180 τουλάχιστον βουλευτές για να εκλεγεί; Η προσωπική μας άποψη είναι πως αυτό είναι μάλλον δύσκολο με τις μέχρι τώρα ανακοινώσεις των κομμάτων και των ανεξάρτητων Βουλευτών. Την υποψηφιότητα Δήμα δυσχεραίνουν και οι δηλώσεις του κυρίου Γιούνκερ σε Βελγικό τηλεοπτικό κανάλι σε ό,τι αφορά τις εκλογές στην Ελλάδα περί οικείων προσώπων στην εξουσία, οι οποίες συνιστούν σαφώς ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα στη χώρα. Από την άλλη οι οικονομικές αγορές και οι διάφοροι οικονομικοί οίκοι εκβιαστικά και με την απειλή της εξόδου της χώρας από το Ευρώ και την Ε.Ε πιέζουν ασφυκτικά προς την κατεύθυνση της ‘‘ομαλότητας’’ και της μη προκήρυξης πρόωρων εθνικών εκλογών, γεγονός που κάνει κάποιους βουλευτές να σκέφτονται ότι εφόσον κάτι τέτοιο – ή κάποιο άλλο ζήτημα, όπως η τουρκική προκλητικότητα – αναδειχθεί σε μείζον εθνικό θέμα θα πρέπει να ψηφίσουν θετικά για Πρόεδρο Δημοκρατίας ή και ακόμα να δημιουργηθεί μια Κυβέρνηση ‘‘εθνικής σωτηρίας’’ που θα αναλάβει να διαπραγματευτεί με την Ευρώπη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Και πάλι όμως δεν διαφαίνεται να συμπληρώνεται ο μαγικός αριθμός των 180 ψήφων, εξάλλου κανείς δεν δεσμεύει τον κύριο Δήμα να αποχωρήσει οικειοθελώς αν καταλάβει ότι δεν πρόκειται να εκλεγεί και να διευκολύνει την Κυβέρνηση που θα ‘‘αναγκαστεί’’ τελευταία στιγμή να αλλάξει υποψηφιότητα.

Πολιτικά τερτίπια για να εκλεγεί Πρόεδρος από την παρούσα Βουλή ή για να πάμε σε εκλογές και να εκλεγεί Πρόεδρος με μόνο τους κυβερνητικούς Βουλευτές και ποιοι θα είναι αυτοί; Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις φέρνουν πρώτο, αλλά χωρίς αυτοδυναμία ακόμα και με την σύμπραξη των ΑΝ.ΕΛ και της ΔΗΜ.ΑΡ, τον ΣΥΡΙΖΑ και δεύτερη τη Νέα Δημοκρατία, καθώς τα ποσοστά του ΠΑ.ΣΟ.Κ φαίνεται να είναι στο ναδίρ . Είναι όμως εφικτός ένας τέτοιος κυβερνητικός σχηματισμός ή μήπως κάποιος από τους δύο θα αλλάξει –κάτω από το βάρος των ‘‘εξελίξεων’’ – γλώσσα και προσανατολισμό; Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν είναι άγνωστο στα κόμματα, τουναντίον μάλλον. Όπως και να έχει όμως πρέπει να προσεχθούν δύο πράγματα: 1) ο Ελληνικός λαός, ο πάλαι ποτέ κυρίαρχος στο κράτος του, δεν αντέχει άλλη επιβάρυνση ούτε άλλη ταπείνωση και 2) όσο νομότυποι και να είναι οι πολιτικοί ελιγμοί συνιστούν πολιτειακή και πολιτική ανωμαλία αφού γίνονται υπό το βάρος της απειλής της οικονομικής κατάρρευσης σε ένα κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος. Επιπλέον η παραμονή στο Ευρώ που ευαγγελίζεται η πλειονότητα των Βουλευτών προϋποθέτει να μην υπάρχουν καταστάσεις που οδηγούν σε ενάντιες φωνές κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την οικονομική ανάπτυξη τους κράτους και κυρίως με την ευημερία των πολιτών και όχι με απειλές του τύπου grexit. Για πολλοστή φορά θα επαναλάβουμε ότι η Ευρώπη γνώριζε την πλήρη αλήθεια για τα οικονομικά της χώρας όταν την έκανε δεκτή στην Ο.Ν.Ε. ενω θα μπορούσε εφόσον ήταν τέτοιο βάρος να την απορρίψει. Τεχνητό λοιπόν,όπως υποστηρίζουν κάποιοι, ή πραγματικό, όπως υποστηρίζουν κάποιοι άλλοι, το χρέος δεν αναιρεί ούτε τις δικές μας ευθύνες αλλά ούτε και τις ευθύνες των εταίρων μας που έχουν μετατραπεί σε εισαγγελείς και ποδοπατητές της αξιοπρέπειας μας,σε οικονομικούς δικτάτορες θα μπορούσαμε να πούμε, μακριά από το αρχικό ευρωπαϊκό όραμα της ισότητας των λαών-μελών της.

Για το λόγο αυτό η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, είτε αναδειχθεί νέος Πρόεδρος είτε προκηρυχθούν πρόωρες εθνικές εκλογές, έχει μια ιδιαιτερότητα ιδιαιτερότητα : ο γνώμωνας πρέπει να είναι, όχι βουλευτικός θώκος του καθενός ούτε τα συμφέροντα των αγορών, αλλά η ψήφος κατά συνείδηση για το καλό τόσο του κράτους όσο και του Έλληνα πολίτη που η καθημερινότητά του που έχει καταστεί αφόρητη πλέον, ωσεί φορτίον βαρύ.

Επισημάνσεις…

Γραφεί ο Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)

Αρθρογράφος - Διεθνής αναλυτής

Ταχ. Δ/νση: Λιβαδιά Σιντικής Σερρών, Τ.Κ. 62055

Στοιχεία επικοινωνίας: Τηλ.:  6976915473 

E-mail: xrhstos_katsaros@yahoo.gr , xrhstos.katsaros@gmail.com

Ιστότοπος:  Web node http://christos-a-katsaros74.webnode.gr/

Σελίδα Profile on Face book: Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)

Twitter: Christos A. Katsaros @Chris_Sintiki https://twitter.com/Chris_Sintiki

Η ΓΡΑΦΙΔΑ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ http://grafida-sintikis.blogspot.gr/

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Σερραϊκόν Θάρρος, Καθημερινή Εφημερίδα του Ν. Σερρών, Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2014, στην σελίδα 10.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙ;

Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki) Αρθρογράφος - Διεθνής αναλυτής

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Σερραϊκόν Θάρρος, ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΗ ΕΝ ΣΕΡΡΑΙΣ, Τρίτη 09 Δεκεμβρίου 2014, στην σελίδα 10. ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 13.425 Και τώρα λοιπόν τι; http://www.sertharros.gr/?p=22070

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΤΙ;

Δεν έφτανε η συνάντηση του Πάπα με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο οποίος δηλώνει και άθεος, που μας ξάφνιασε, αφού ο Προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας είναι βέβαια εκ της θέσεως του μία προσωπικότητα εγνωσμένου κύρους αλλά δεν έχει καμία σχέση με τα πολιτικά πράγματα της χώρας, ήρθε και κατά την τελευταία περίοδο του Νοεμβρίου να απασχολήσει ιδιαίτερα τους εκκλησιαστικούς κύκλους, αλλά και τον απλό ορθόδοξο λαό, η επίσκεψη του Πάπα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και η συνάντησή του με τον προκαθήμενο της Ορθοδοξίας αλλά και η συμπροσευχή τους στο Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.

---

Ήδη πριν ακόμα πραγματοποιηθεί η εν λόγω επίσκεψη φωτιά είχαν βάλει οι δηλώσεις που άφηναν να εννοηθεί ότι οδεύουμε προς την επανένωση των δύο εκκλησιών. Πολλές οι αντιρρήσεις για μια νέα προσπάθεια σαν αυτή της Φεράρας. Ε, και λοιπόν, θα αναρωτιόταν ίσως κάποιος  καλοπροαίρετος, τι κακό μπορεί να έχει μια τέτοια προοπτική, αφού έτσι κι αλλιώς η «υπέρ της των πάντων ενώσεως» ευχή ακούγεται στις ιερές ακολουθίες μας; Όμως το θέμα εδώ είναι καθαρά δογματικό κι αυτά που μας χωρίζουν με την παπική εκκλησία με το πέρασμα των αιώνων είναι ήδη πάρα πολλά. Το διαφορετικό τελετουργικό, η αλλοίωση της δογματικής αλήθειας με την προσθήκη του filioque («και εκ του Υιού») στο σύμβολο της Πίστεως, το αλάθητο του Πάπα, η Μαριολατρεία, για να αναφέρουμε μόνο μερικά από αυτά, καθιστούν πλέον πάρα πολύ δύσκολη – αν όχι και ουτοπία – την επανένωση.  Πρόκειται ουσιαστικά για ένα παιχνίδι εξουσίας της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας που με δόλωμα την ‘‘αγαπητική κοινωνία’’ Ορθοδόξων και Παπικών  στήνει το σκηνικό για να εκπορθήσει κάστρα με μια νέα Ουνία και να επιβληθεί παγκοσμίως, τουλάχιστον σε όλο τον Χριστιανικό κόσμο, σημάδι και αυτό της παγκοσμιοποίησης που προωθεί την πανθρησκεία.

Το πολιτικό σκηνικό της οικονομικής κρίσης δεν είναι άσχετο με το όλο θέμα κι ας απέχει χρονικά  κοντά επτά χρόνια. Η οικονομική κρίση είναι βαθιά κρίση αξιών. Η Δυτική Ευρώπη μέσα στο κλίμα του αθεϊσμού και της αθεΐας που δημιούργησε, έρχεται να πληρώσει το τίμημα με την νεολαία της να ψάχνει να καλύψει το κενό μέσα από άλλα μονοπάτια, θελγόμενη από θρησκευτικά μηνύματα μίσους και βίας, που όσο κι αν φαίνεται παράδοξο ικανοποιεί την πνευματική της υπόσταση γιατί επιτέλους οι νέοι αυτοί έχουν να πιστέψουν σε ένα Θεό. Οι θρησκευτικές διαμάχες που μαίνονται αυτή τη στιγμή στη Μέση Ανατολή με ιδιαίτερη σκληρότητα οδηγούν αναπόφευκτα  στη σκέψη « μα γιατί, όλοι παιδιά του ίδιου Θεού είμαστε, όπως κι αν τον ονομάζουμε». Εδώ όμως, κατά τη γνώμη μας, κρύβεται η παγίδα. Αντί, να αναζητήσουμε το Χριστό στη ζωή μας και την διδασκαλία της αγάπης, όπως ο ίδιος την κήρυξε,  θα αναζητήσουμε, ίσως, τη λύση σε ένα αμάλγαμα θρησκευτικού συγκρητισμού που ουσιαστικά θα λειτουργήσει σαν κρεατομηχανή συνειδήσεων και θρησκευτικών πεποιθήσεων.

Πώς να μην θυμηθεί κανείς τα λόγια του μακαριστού Χριστόδουλου που είχε σχεδόν προβλέψει αυτή την κατάσταση και είχε μιλήσει στους νέους, που υπεραγαπούσε και με δική του προσωπική προσπάθεια είχε φέρει κοντά στην εκκλησία, λέγοντας τους ότι τον κιμά, τις πολτοποιημένες δηλαδή συνειδήσεις ή αν θέλετε τη συνείδηση της μάζας, τον πλάθεις όπως θέλεις μέσα στο χέρι σου; Τους προέτρεψε μάλιστα να μην πέσουν στην παγίδα, αλλά να κρατήσουν τις αξίες τους.  Ο λόγος αυτός, όπως και κάθε άλλος λόγος της χαρισματικής αυτής προσωπικότητας, έδινε κουράγιο και δύναμη στον Ελληνικό λαό. Κατηγορήθηκε πολλές φορές ότι του άρεσε η προβολή στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά το έργο της Εκκλησίας χρειάζεται πάντα να προβάλλεται  ώστε το ποίμνιο να νιώθει τον ποιμένα του κοντά του σε όλα τα ζητήματα, με λόγια παρηγορίας και με πράξεις δυναμικές.

Χωρίς να αμφισβητεί κανένας το έργο της Εκκλησίας σήμερα, που αναμφίβολα είναι τεράστιο σε ένα λαό χειμαζόμενο από ανελέητους δανειστές, ας μας επιτραπεί να πούμε ότι λείπει ο λόγος που ενθαρρύνει και παρηγορεί. Ας μην ξεχνάμε ότι σε ανάλογη περίπτωση η Εκκλησία της Κύπρου δήλωσε δυναμικά ότι στέκεται δίπλα στο ποίμνιό της και ότι αναλαμβάνει κάθε χρέος.

Πολλές λοιπόν οι παγίδες για την Ορθοδοξία, οι νέοι που μπορεί να αδιαφορήσουν ή να θελχτούν από άλλες φιλοσοφίες, ο παπισμός, η πανθρησκεία και χίλιες δυο άλλες που πρέπει πολύ να προσεχθούν για να μη χαθούν οι αξίες που κράτησαν ζωντανό το πνεύμα των Ελλήνων ακόμα και στις πιο μαύρες στιγμές της ιστορίας. Εμείς ας ευχηθούμε να είναι όλα στη φαντασία μας!

Επισημάνσεις…

Γραφεί ο Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)

Αρθρογράφος - Διεθνής αναλυτής

Ταχ. Δ/νση: Λιβαδιά Σιντικής Σερρών, Τ.Κ. 62055

Στοιχεία επικοινωνίας: Τηλ.:  6976915473 

E-mail: xrhstos_katsaros@yahoo.gr , xrhstos.katsaros@gmail.com

Ιστότοπος:  Web node http://christos-a-katsaros74.webnode.gr/

Σελίδα Profile on Face book: Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)

Twitter: Christos A. Katsaros @Chris_Sintiki https://twitter.com/Chris_Sintiki

Η ΓΡΑΦΙΔΑ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ http://grafida-sintikis.blogspot.gr/

KΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki)
Στη σύγχρονη και πολιτισμένη κοινωνία μας, όπου όλα είναι θεσπισμένα, πολύς λόγος γίνεται συνεχώς για τα δικαιώματα του παιδιού∙ τηλεοπτικά σποτάκια και σχολικά προγράμματα μας βομβαρδίζουν για να μας ευαισθητοποιήσουν κατά της βίας και της κακοποίησης της οποίας κατά κύριο λόγο θύματα είναι τα παιδιά, αφού αυτά αποτελούν το πιο ευάλωτο κομμάτι όχι μόνο της οικογένειας, αλλά και της κοινωνίας ολόκληρης. Αλήθεια ποιος από μας δεν έγινε μάρτυρας της εκμετάλλευσης των παιδιών στα φανάρια ή στις γωνιές των δρόμων που ζητιανεύουν για ελάχιστα χρήματα ή ακόμα χειρότερα ποιος από εμάς δεν συνάντησε έναν ενήλικα  ‘‘γονέα’’  να κρατά στο κρύο ή στο λιοπύρι το ανήλικο ‘‘παιδί του’’, πολλές φορές ευρισκόμενο και σε βρεφική ηλικία, προκειμένου να προκαλέσει την φιλάνθρωπα και χριστιανικά αισθήματά μας;

---

Αλήθεια μήπως δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι που,  ικανοποιημένοι από την υποκριτική προσφορά των λίγων λεπτών του ευρώ σε κάποιο παιδάκι, κωφεύουμε στην κραυγή του για βοήθεια; Ποιος άλλος από αυτήν  την ευαισθητοποιημένη κοινωνία κάνει πώς αγνοεί την βία και οχυρώνεται στο καβούκι του όταν δίπλα του κακοποιείται ένα παιδί; Παιδική εργασία και μάλιστα μη αμειβόμενη, παιδική πορνογραφία και παιδοφιλία- συμπεριλαμβανομένων και των γάμων ανήλικων κοριτσιών σε χώρες με κουλτούρα πολύ διαφορετική από την ευρωπαϊκή, παιδική εκμετάλλευση, αναλφαβητισμός, ακρωτηριασμοί, παιδιά θύματα βίας και ξυλοδαρμού τιμωρούνται από τους νόμους  καταδικάζονται από τους θεσμούς και τις διεθνείς συμβάσεις και επιτρέπονται δυστυχώς από την υποκρισία του κοινωνικού συνόλου και την αδυναμία των κοινωνικών υπηρεσιών να παρέμβουν δυναμικά και αποφασιστικά. Επιπλέον η οικονομική κρίση, επέτεινε την όλη κατάσταση. Ολοένα και περισσότερα παιδιά, κυρίως οικονομικών μεταναστών που έχουν περάσει λαθραία τα σύνορα και για τους οποίους δεν υπάρχουν στοιχεία απογραφής, αλλά και γηγενών κοινωνικών ομάδων, απέχουν από τα μαθήματά τους προκειμένου να επαιτήσουν ή να εργαστούν χωρίς κοινωνική ασφάλιση και κάτω από άθλιες οικονομικές, κοινωνικές και υγειονομικές συνθήκες. Κοντολογίς, έχουμε μερίδιο ευθύνης.



Αγαπητοί αναγνώστες, ο μήνας Νοέμβριος αφιερώνει δύο συνεχείς ημέρες στο παιδί, την 19η Νοεμβρίου ως διεθνή ημέρα κατά της κακοποίησης των παιδιών και την 20ηΝοεμβρίου ως παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα του παιδιού. Δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη για να καταλάβει κανείς ότι αυτά τα δύο θέματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Όσοι αξιώθηκαν, με οποιονδήποτε τρόπο,  να γίνουν γονείς, αλλά και όσοι διαθέτουν λίγο περισσότερη ευαισθησία και έχουν ξεφύγει από τα στενά όρια του ατομικισμού ξέρουν πολύ καλά ότι όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, χρώματος, θρησκείας, δεξιοτήτων, είναι παιδιά μας και έχουν ανάγκη εκτός από την προστασία μας, πράγμα αυτονόητο νομίζω, από την αγάπη και τον σεβασμό μας αφού δεν παύουν παρά την μικρή τους ηλικία να είναι ανθρώπινα πλάσματα που διαθέτουν αξιοπρέπεια και συναισθήματα, ίσως και περισσότερα από τα δικά μας, αφού η σκληρότητα της καθημερινότητας δεν έχει καταφέρει να διαπεράσει και να διαποτίσει πλήρως την παιδική τους αθωότητα και ευαισθησία. Η ανθρώπινη ζωή που διαμορφώνεται από την πρώτη ώρα, όταν ακόμη μεγαλώνει μέσα στο σώμα της μητέρας, όταν δεν είναι καν αντιληπτή ούτε από την επιστήμη ούτε από το μητρικό ένστικτο είναι ίσως το μεγαλύτερο μυστήριο και μεγαλύτερη ευλογία που έχει δοθεί στον άνθρωπο, είναι η συνέχεια της ζωής μας στο διηνεκές με την μεταφορά των κυττάρων μας σε μία νέα δημιουργία κι ωστόσο τόσο δική μας που η εκμετάλλευση της από τον οποιοδήποτε μοιάζει με ιεροσυλία απέναντι στην οποία τόσο η κοινωνία όσο και ο καθένας προσωπικά πρέπει να δημιουργήσει ένα αρραγές και ανυπόκριτο μέτωπο για να μη σβήσει ποτέ το χαμόγελο από τα παιδικά χείλη τους, για να συνεχίσει να έχει μέλλον η κοινωνία και η ανθρωπότητα.









Επισημάνσεις…



Γραφεί ο Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)



Αρθρογράφος - Διεθνής αναλυτής



Ταχ. Δ/νση: Λιβαδιά Σιντικής Σερρών, Τ.Κ. 62055



Στοιχεία επικοινωνίας: Τηλ.:6976915473



E-mail: xrhstos_katsaros@yahoo.gr , xrhstos.katsaros@gmail.com



Ιστότοπος:  Web node http://christos-a-katsaros74.webnode.gr/



Twitter: Christos A. Katsaros @Chris_Sintiki https://twitter.com/Chris_Sintiki



Σελίδα Profile on Face book: Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)



Web Blogger: Η ΓΡΑΦΙΔΑ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ http://grafida-sintikis.blogspot.gr

Κοινωνική βόμβα η μεγάλη ανεργία

Άρθρο του Χρήστου Α. Κατσαρού (Chris Sintiki) Αρθρογράφος - Διεθνής αναλυτής

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΣΕΡΡΑΪΚΟΝ ΘΑΡΡΟΣ, ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΗ ΕΝ ΣΕΡΡΑΙΣ, Τρίτη, 15 Οκτώβριου 2013, στην σελίδα 10. Κοινωνική βόμβα η μεγάλη ανεργία  http://christos-a-katsaros74.webnode.gr/products/%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B2%CF%8C%CE%BC%CE%B2%CE%B1-%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B1-/   

Κοινωνική βόμβα η μεγάλη ανεργία.pdf (1009888)

Κοινωνική βόμβα η μεγάλη ανεργία

      Ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός αυτοκτονιών λόγω ανεργίας στην Ελλάδα (σε 7.000 τα τρία τελευταία χρόνια) και οι ταχείς πλέον ρυθμοί του μεταναστευτικού κύματος στις  οικονομικά ισχυρότερες χώρες του εξωτερικού για την εξασφάλιση εργασίας και ποιότητας ζωής  δείχνουν την απογοητευτική κατάσταση που επικρατεί στην κοινωνία τόσο από οικονομικής απόψεως όσο και από την πλευρά της ψυχολογίας ενός ολόκληρου λαού που μοιάζει να καταρρέει κάτω από το βάρος των εξελίξεων που τον προσπερνούν και τον συνθλίβουν. Βέβαια, η ελληνική κοινωνία πληρώνει το τίμημα των επιλογών της σε κάθε επίπεδο, όμως η έλλειψη οράματος που της επέβαλαν την έχει καταστήσει βορά στις ορέξεις της διεθνούς κερδοσκοπίας.

     Οι νέοι ηλικίας από 15 έως 29 ετών που βρίσκονται "εκτός απασχόλησης, εκπαίδευσης και κατάρτισης" στην Ευρωπαϊκή  Ένωση, άρα και στην χώρα μας, σύμφωνα με πηγές που επικαλείται η grafida-sintikis.blogspot.gr, αυξήθηκαν δραματικά λόγω της κρίσης.  Επιπλέον, οι συνεχώς διογκούμενες φωνές από το εξωτερικό  είτε για έξοδο της Ελλάδας  από τη ζώνη του Ευρώ  είτε για περαιτέρω περικοπές των αποδοχών στα ελληνικά νοικοκυριά με παράλληλη αύξηση της φορολογίας και των τιμολογίων των κοινωνικών αγαθών είναι πολύ φυσικό να οδηγούν τον πολίτη σε απόγνωση και την αγορά εργασίας σε μια μορφή «κινεζοποίησης».

     Ένας πολύ βασικός παράγοντας στην όλη υπόθεση είναι ότι πίσω από τους αριθμούς κρύβονται ανθρώπινες υπάρξεις που έρχονται αντιμέτωπες με το πρόβλημα της καθημερινής επιβίωσης, με ψυχολογικά, οικογενειακά και κοινωνικά ζητήματα που δημιουργούνται από μια παρατεταμένη περίοδο ανεργίας. Μπρός το αδιέξοδο αυτό, η διέξοδος στην «μαύρη εργασία» και την παραοικονομία φαντάζει ως μοναδική λύση. Και βέβαια χωρίς να μπορεί κανείς να αποδεχτεί την παραπάνω διαδικασία, η οποία αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας, ωστόσο όταν οι δομές του κράτους είναι απούσες και η κοινωνική μέριμνα σχεδόν ανύπαρκτη η ίδια η καθημερινότητα οδηγεί σε αυτού του είδους τις λύσεις.

     Όμως πέρα από την ανεργία αυτή καθαυτή που μαστίζει την Ελληνική κοινωνία αυτή την ώρα, υπάρχει και κάτι άλλο εξίσου δυνατό και ανασταλτικό: ο ίδιος ο φόβος της ανεργίας , ο ψυχικός δηλαδή τάραχος του εργαζομένου μπρος στην προοπτική να χάσει τη δουλειά του αν εναντιωθεί στον εργοδότη του, αν συνδικαλιστεί, αν η επιχείρηση δεν πάει καλά, αν η οικονομία καταρρεύσει, αν το ζητήσουν οι δανειστές ή ακόμα και χωρίς λόγο. Το φάσμα λοιπόν της ανεργίας φαντάζει εφιαλτικό  και αποδομεί τον κοινωνικό ιστό της χώρας. Οι συνέπειες, τραγικές! Χαμηλό βιοτικό επίπεδο, μείωση της εθνικής παραγωγής και κατάρρευση της εθνικής οικονομίας, ελλιπής κοινωνική ασφάλιση, χαμηλή αυτοεκτίμηση του προσώπου που βιώνει αυτή την κατάσταση με λίγα λόγια κατεστραμμένες ζωές και καθημαγμένες κοινωνίες και οικονομίες.

     Θα μπορούσε άραγε η ελληνική κοινωνία να απαντήσει αποτελεσματικά μπροστά σε αυτή τη λαίλαπα που μοιάζει να την κατατρώει; Η απάντηση είναι πως ναι, αν δεν καταστρέψουμε τις κοινωνικές δομές και αν σταθούμε αλληλέγγυοι ο ένας απέναντι στον άλλο. Η ευημερία είναι κοινωνικό αγαθό και ως τέτοιο χρειάζεται συλλογική προσπάθεια αλλά και κρατική μέριμνα που να καλύπτει ικανοποιητικά τις ανάγκες των πολιτών είτε για εξεύρεση εργασίας σε σταθερό και υγειές εργασιακό και οικονομικό  περιβάλλον είτε για τη στήριξη των ανέργων για όσο διάστημα αυτοί βρίσκονται σε αυτή τη θέση. Παράλληλα, η κατάρτισή τους σε επιδοτούμενα προγράμματα μαθητείας ή ταχείας εκμάθησης με δυνατότητα –αν όχι υποχρέωση – πρόσληψής τους σε θέσεις εργασίας θα μπορούσε να αποτελέσει το εφαλτήριο  που θα τους δώσει την ώθηση ώστε να ξεκινήσουν εκ νέου τη ζωή τους χωρίς να έχουν το αίσθημα της απόρριψης ή της ματαίωσης.  Άλλωστε, μόνο όταν κάποιος δεν είναι απελπισμένος και όταν νιώθει χρήσιμος τότε και μόνο τότε δεν θα σκεφτεί ποτέ να θέσει τέρμα στη ζωή του προτιμώντας όπως πολλοί ισχυρίστηκαν μια αξιοπρεπή φυγή από  μια αναξιοπρεπή διαβίωση. 

     Αλλά και η εκροή εργατικού δυναμικού προς άλλες χώρες θα μπορούσε να σταματήσει, είτε με την αλλαγή επαγγελματικού προσανατολισμού και την ενασχόληση με τις αγροτικές εργασίες που, ως παραγωγικές, είναι και κερδοφόρες με την κατάλληλη στήριξη από την πολιτεία (νομοθετικό πλαίσιο για την κατάργηση των μεσαζόντων, χρηματοδότηση σε νέους αγρότες, επιδότηση νέων καλλιεργειών, απορρόφηση της εντόπιας παραγωγής από την ελληνική αγορά, ώστε να αυξηθούν οι εξαγωγές και να μειωθούν οι εισαγωγές σε προϊόντα τα οποία αφθονούν στη χώρα μας λόγω της πλούσιας πανίδας και χλωρίδας) είτε αν κάποιοι με πρόσχημα την κρίση δεν απέλυαν προσωπικό. Δεν γίνεται λόγος εδώ για πραγματικά προβληματικές επιχειρήσεις που ούτως ή άλλως θα χρεοκοπούσαν, αλλά για υγιείς που για δικούς τους λόγους καταφεύγουν στη μείωση προσωπικού, ώστε οι νέες προσλήψεις να γίνουν με δυσμενέστερους οικονομικά όρους και με ανύπαρκτα σχεδόν εργασιακά δικαιώματα. Εδώ αναδεικνύεται ένας άλλος παράγοντας, αυτός της εκμετάλλευσης.  Όμως έτσι η κοινωνία δεν μπορεί να πάει μπροστά. Η συνεχής οπισθοδρόμηση θα αποδομήσει την κοινωνική συνοχή και το τελικό αποτέλεσμα δεν θα είναι αρεστό σε κανέναν, ούτε φυσικά σε αυτούς που είναι τα θύματα, αλλά ούτε και σε αυτούς που με τη στάση τους θα το επιτρέψουν ή θα το υιοθετήσουν γιατί μια κοινωνία χωρίς φραγμούς καταλήγει πάντα σε μια κοινωνία τεράτων και όχι προσώπων. 

     Η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και η ανάπτυξη του τουρισμού (θερινός, χειμερινός, αθλητικός, εκκλησιαστικός, πολιτιστικός, γαστρονομικός, συνεδριακός, φοιτητικός)  με την παράλληλη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας θα μπορούσε να αποτελέσει μία ακόμα πηγή εσόδων για την ελληνική οικονομία, αλλά και για τα ελληνικά νοικοκυριά που στην πλειονότητά τους είναι υπερχρεωμένα από οφειλές σε δάνεια και πιστωτικές κάρτες. Δεν γίνεται λόγος επομένως εδώ μόνο για τον θερινό τουρισμό που εκτός από έσοδα έχει κάνει πολλές φορές την χώρα να βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιογραφικής επικαιρότητας με εικόνες ντροπής, αφού η θήρευση γρήγορου και εύκολου χρήματος οδήγησε στο να επιτρέπονται ακρότητες και συγκεκριμένες περιοχές να θεωρούνται από τους ξένους τουρίστες ως ο παράδεισος της πλήρους ελευθερίας – ασυδοσίας, αλλά για μια φυσική καλλονή και μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά (αρχαιότητα, βυζάντιο, ορθοδοξία )που θα μπορούσε να προσελκύσει τουρίστες από την  βαλκανική αλλά και από άλλες χώρες, ενώ η διοργάνωση αθλητικών και πολιτιστικών γεγονότων θα έδινε την ευκαιρία στον ξένο τουρίστα να πάρει μια γεύση από Ελλάδα και να επενδύσει σε αυτή είτε βραχυπρόθεσμα για το διάστημα της παραμονής του είτε μακροπρόθεσμα.  Επιπλέον η ανάπτυξη ερευνητικών κέντρων  και η διεξαγωγή έρευνας και μελετών από τα ελληνικά πανεπιστήμια θα μπορούσε να δώσει ώθηση στην επιστημονική κοινότητα για διοργάνωση συνεδρίων ή για εισροή ξένων φοιτητών στα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα με αντίστοιχη αύξηση της εισροής συναλλάγματος.

    Πολλοί είναι λοιπόν οι παράγοντες –και σίγουρα δεν μπορούν να αναλυθούν όλοι μέσα στα πλαίσια ενός άρθρου – που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το σκαλοπάτι πάνω στο οποίο θα πατήσουμε για να επανενεργοποιήσουμε την κοινωνία που μοιάζει αδρανής. Το ερώτημα είναι κατά πόσο το θέλουμε. Οι προκλήσεις πάντως παραμένουν ανοιχτές και ζητούν απάντηση.

Επισημάνσεις…

Γραφεί ο Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)

Αρθρογράφος - Διεθνής αναλυτής

Ταχ. Δ/νση: Λιβαδιά Σιντικής Σερρών, Τ.Κ. 62055

Στοιχεία επικοινωνίας: Τηλ.: 2327110024 & 6976915473 

E-mail: xrhstos_katsaros@yahoo.gr  , xrhstos.katsaros@gmail.com

Ιστότοπος:  Web node http://christos-a-katsaros74.webnode.gr/

Twitter: Christos A. Katsaros @Chris_Sintiki https://twitter.com/Chris_Sintiki

Σελίδα Profile on Face book: Χρήστος Α. Κατσαρός (Chris Sintiki)

Web Blogger:  Η ΓΡΑΦΙΔΑ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ http://grafida-sintikis.blogspot.gr/

Σε 7.000 ανέρχονται οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα τα τρία τελευταία χρόνια!!!

ΣΕΡΡΑΪΚΟΝ ΘΑΡΡΟΣ, ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΗ ΕΝ ΣΕΡΡΑΙΣ,  ΈΤΟΣ 43ο ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 13.149  ΤΡΙΤΗ 15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2013.